بازیهای المپیک، مرهمی موقت بر زخمهای اجتماعی بریتانیا

یادداشتی از کاووس اختری


persiran.se | Fri, 10.08.2012, 11:54

لندن اوت ٢٠١١
شورش های خیابانی در شهر لندن خبر اول رسانه های دنیا می شود. تصاویر جوانان خشمگین که با پلیس درگیر شده اند، اتومبیل های آتش گرفته و مغازه های غارت شده هر بیننذده ای را به فکر فرو می برد. جریان چیست و چرا این شورش ها در قلب بریتانیا رخ می دهد؟
دیوید کامرون نخست وزیر انگلیس ضمن دستور به پلیس برای مقابله‌ی شدید با شورشیان ، کمیسیونی را مامور می کند که علت نارضایتی این جوانان را بررسی کنند. نتیجه‌ی تحقیقات این گروه نشان داد که بیکاری، مشکلات اجتماعی و تبعیض نژادی علت اصلی بروز شورش در خیابان های لندن بوده است. شهری که در پی این ناآرامی ها، بمانند شهری جنگ زده و سوخته و بحران زده است.


لندن اوت ٢٠١٢
اهالی شهر لندن با غرور پرچم های انگلستان را تکان می دهند. هزاران نفر داوطلب بدون چشمداشت مالی شبانه روز برای بهبود شرایط شهر کار می کنند. لندن پاک و آرام است و بییندگان تلویزیونی در سراسر جهان جهره ای دیگر از این کلان شهر را می بینند. دیگر خبری از شورش های خیابانی نیست و شادی و یکپارچگی تمامی گروههای جامعه را می توان احساس کرد. آنچه که شرایط را تغییر داده است، بازیهای المپیک است. بریتانیائی ها از مدال طلای یک سیاه پوست اتیوپیائی اصل که برای کشور بریتانیا می دود به همان اندازه خوشحال می شوند که برای طلای یک سوارکار سفیدپوست کک مکی انگلیسی الاصل. بریتانیا یکپارچه شده است و نشانی از تنش های نژادی دیده نمی شود. آیا معجزه ای رخ داده است؟ آیا نقش ورزش می تواند تا این اندازه پررنگ باشد؟
به نظر می‌رسد برگزاری موفق المپیک در لندن به طور موقت تمامی دلایل شورش سال گذشته را پاک کرده باشد. هزاران شغل جدید بوجود آمده و بیکاری در بین جوانان موقتا پائین آمده است. غرور ملی در پی موفقیت ورزشکاران بریتانیائی با هر پیشینه‌ی نژادای، تنش میان مهاجران و بریتانیائی را از بین برده است و مشکلات اجنماعی موقتا فراموش شده اند.
سکوی قهرمانی تکواندو در وزن ٦٨ کیلوگرم، آنجا که یک ترک ، یک ایرانی و یک افغان سه مدال گرفتند و در کنار هم با پرچم کشورشان عکس یادگاری گرفتند، مثالی زنده از جو حاکم بر المپیک بود.شاید تنها در ورزش باشد که بتوان چنین رقبا را در کنار هم قرار داد، بدون آنکه اختلاف ها مانع از همدلی شد.
لندن امروز برخلاف یک سال پیش، شهری پاک و آرام است و شاید دیوید کامرون آرزو می کند که این بازیها هرگز به پایان نرسد و برای همیشه ادامه داشته باشد.



Bookmark and Share